Edward Jaworski
Biografia
Edward Jaworski urodził się 18 maja 1920 roku w Trzebini, w rodzinie Franciszka i Wiktorii z Głowackich. Ukończył Szkołę Powszechną w Trzebini, a w 1938 roku złożył maturę w gimnazjum w Chrzanowie. Jako harcerz odbył teoretyczne szkolenie szybowcowe w Harcerskim Oddziale Szybowcowym w Trzebini, a w 1937 roku w Wojskowym Obozie Szybowcowym w Ustianowej zdobył licencję pilota szybowcowego kategorii A i B. W 1938 roku ukończył kurs pilotażu na samolocie RWD-8 w ramach Przysposobienia Wojskowego.
30 września 1938 roku został powołany do służby wojskowej i skierowany na dywizyjny kurs podchorążych rezerwy 6 DP przy 20 pułku piechoty Ziemi Krakowskiej w Krakowie. 2 stycznia 1939 roku został przeniesiony do Szkoły Orląt, gdzie przeszkolono go jako pilota myśliwskiego na samolotach PWS-10 i PZL P.7. Po wybuchu II wojny światowej, 18 września 1939 roku został ewakuowany do Rumunii i internowany. Uciekł z internowania i przez Bałczik, Bejrut i Marsylię dotarł do Francji, gdzie szkolił się na samolotach francuskich.
W 1940 roku został skierowany do Wielkiej Brytanii, ale po odmowie złożenia przysięgi na wierność królowi został odesłany do Francji. Po upadku Francji ewakuowano go do Wielkiej Brytanii, gdzie otrzymał numer służbowy RAF P-1684. W 1941 roku przydzielono go do 605 dywizjonu myśliwskiego RAF, a następnie do polskiego 315 dywizjonu myśliwskiego, gdzie latał na Hawker Hurricane i Supermarine Spitfire. Brał udział w walkach powietrznych, a 1 stycznia 1942 roku awansował na podporucznika. Po pierwszej turze lotów został instruktorem, a w 1944 roku wrócił do latania bojowego w 317 dywizjonie, walcząc nad Francją po inwazji alianckiej. Później dowodził eskadrą w 302 dywizjonie i służył w sztabie 131 Skrzydła Myśliwskiego. W czasie wojny wykonał 200 lotów bojowych i 43 loty operacyjne.
Po wojnie, w 1947 roku powrócił do Polski i zamieszkał w Trzebini. Z powodu represji stalinowskich nie mógł pracować w lotnictwie, a w 1948 roku odebrano mu licencję pilota. Podjął pracę w hutnictwie. Po odwilży politycznej w 1957 roku odzyskał licencję i 1 października 1957 roku został pilotem Zespołu Lotnictwa Sanitarnego w Zielonej Górze. W 1973 roku awansował na majora, a w 2000 roku na podpułkownika w stanie spoczynku. W 1995 roku wydał wspomnienia „Zranione skrzydło”. Otrzymał tytuły honorowego obywatela Trzebini (1997) i Zielonej Góry (2012). Zmarł 26 września 2012 roku w Zielonej Górze.