Elżbieta Antoszówna

Tancerka i aktorka teatralna oraz filmowa
10.05.1910 30.11.-0001 Trzebinia

Biografia

Elżbieta Antoszówna urodziła się 10 maja 1910 roku w Trzebini w rodzinie kolejarskiej. W latach 1927-1929 tańczyła w Operetce Krakowskiej, skąd na zaproszenie baletmistrza Jana Wojcieszki przeniosła się do Warszawy, gdzie zaczęła występować w teatrze Morskie Oko. Wiosną 1929 roku debiutowała jako solistka, zastępując chorą Lodę Halamę.

W kolejnych latach występowała w warszawskich teatrach i rewiach, m.in. w Wesołym Oku, Casanovie, Rexie, Wielkiej Rewii i Teatrze na Kredytowej. Tańczyła także w Łodzi oraz za granicą - w Rumunii i Turcji. Była ceniona za zdolności akrobatyczne, a krytycy nazywali ją "kobietą bez kości" i "najbardziej giętką kobietą Warszawy". W słynnym numerze "Złodziej i manekin" partner chował ją do walizki, a w duecie z Bożeną Alesso naśladowała ruchy ośmiornicy.

W 1942 roku znalazła się w Palestynie, gdzie występowała w Teatrzyku Literacko-Artystycznym "Złota Maska" oraz w lokalach w Tel Awiwie i Hajfie. Po uzyskaniu niepodległości przez Izrael w 1948 roku przyjęła jego obywatelstwo. W 1957 roku przeniosła się do Londynu, a następnie w 1962 roku do Nowego Jorku. Zmarła tam we wrześniu 1994 roku, a jej prochy sprowadzono do Polski i pochowano na Cmentarzu Grabiszyńskim we Wrocławiu pod nazwiskiem Elisabeth Mosher.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Debiut jako solistka w teatrze Morskie Oko w 1929 roku
Otrzymała obywatelstwo Izraela po jego powstaniu
Występowała w prestiżowych teatrach i rewiach w Warszawie i za granicą, m.in. w Rumunii i Turcji
Zagrała w kilku polskich filmach przedwojennych, m.in. 'Czy Lucyna to dziewczyna?' (1934) i 'Robert i Bertrand' (1938)

Ciekawostki

Nazywano ją "kobietą bez kości" ze względu na niezwykłą gibkość
W jednym z numerów była chowana do walizki przez partnera
W 1998 roku jej szczątki sprowadzono do Polski i pochowano pod nazwiskiem Elisabeth Mosher

Udostępnij